من از خشم خروشات صدای یار میترسم من از چیزی نمی ترسم ازاین کردار می ترسم من از طرفندِ شیطانی ازآن گفتار می ترسم من از خنجر نمی ترسم نه از نیشُ نه از زخمش من از زخمِ زبانِ مردمِ بیمار می ترسم از ان شیری نمی تر سم که قصد جان من دارد من از دندان های این همه کفتار می ترسم من از سختیِ در زندان زاویرا نمی ترسم از ان نیرنگ های قصر بوتی فار می ترسم از ان داعش که قصد جان ما دارد

علی ای ولیُ مولا علی ای ولی ُمولا توکه شاه باوفایی آمدم که دربرتوکنم امشبی گدایی زجمال توبگویم که تواُستوره جانی علی ای ولیُ مولاتوعزیزمصطفی ای تومراشفاعتی کن که ملول برنگردم توبیاو مرهمی کن که تودردمن دوایی ناامیدم امشب ازخودچوگرسنه در بیابان تواگرخدابخواهددوهزاردرگشائی زدوچشم کورکورم تن مرده ای به گورم که به انتظارمردم که تو ازدری درایی نه سخن زنان بردم و شکم زگ

من از شب های تاریک بدون ماه می ترسمنه از شیر و پلنگ، از این همه روباه می ترسممرا از جنگ رو در روی در میدان گریزی نیستولی از دوستان آب زیر کاه می ترسممن از صد دشمن دانای لامذهب نمی ترسمولی از زاهد بی عقل نا آگاه می ترسمپی گم گشته ام در چاه نادانی نمی گردماصولأ من نمی دانم چرا از چاه می ترسماگرچه راه دشوار است و مقصد ناپدید امانه از سختی ره، از سستی همراه می ترسممن از تهدیدهای ضمنی ظالم نمی ترسممن ا